63 Μέρες μετά...

|


Κλείνοντας δυο μήνες από τότε που μένω μόνος αρχίζω και συνειδητοποιώ μερικά πράγματα.
Καταρχήν, όσο και να λέω και όσο να κουβεντιάζω αυτό που μου συμβαίνει κανείς δεν μπορεί πραγματικά να καταλάβει τι είναι να αφήνεις πίσω σου μια ολόκληρη ζωή που κόπιασες για να δημιουργήσεις.
Ακόμη κι εκείνοι που μπορούν να με καταλάβουν ο καθένας έχει βιώσει και έχει αντιδράσει διαφορετικά σε αυτόν τον πόνο.

Γνωρίζοντας ότι αν κάποια μικρά πράγματα είχαν αλλάξει στην συμπεριφορά της πρώην γυναίκας μου προς εμένα αλλά και γενικότερα στο πως λειτουργεί στη ζωή της μετά τον ερχομό της κόρης μας, εκεί είναι που με πνίγει το άδικο.

Μετά από όλες τις προσπάθειες μου να της δώσω να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία παίζει το ζευγάρι, η επικοινωνία τους αλλά και η σχέση που διατηρούν μεταξύ τους εκτός του παιδιού, το μόνο που κατάφερα είναι να μου πει πως αφού δεν τα πήγαινα καλά μαζί της ας έβρισκα γκόμενα!
Και σκέφτομαι, μα εγώ δεν ήθελα ποτέ κάποια άλλη, απλά ήθελα πίσω την γυναίκα που παντρεύτηκα...τόσο δύσκολο ακούγεται αυτό;

Δεν ξέρω...τι να πω, μπορεί όντως όταν κάποιος περπατήσει σε κείνο τον δρόμο να μην μπορεί να ξαναγυρίσει.

Δηλαδή, πόσο δύσκολο είναι να βάλεις τον εαυτό σου να θυμηθεί ότι για κάποιο λόγο είσαι με αυτόν τον άνθρωπο, δεν σε ανάγκασε κανείς να το κάνεις! Κάποτε, αυτός ο άνθρωπος, ήταν ένα ασφαλές και όμορφο λιμάνι για σένα , εκεί πήγαινες και ηρεμούσες, θαύμαζες και χαιρόσουν αυτά που είχε να σου προσφέρει....ξαφνικά, από το πουθενά, το λιμάνι έγινε για σένα μια ανάμνηση;...δεν σου έκοψε ποτέ να σκεφτείς ότι άμα πάψεις να χώνεσαι στην ασφαλή και ήρεμη αγκαλιά του κάποια στιγμή δεν θα ξέρεις πως να γυρίσεις σε αυτό;

Βαθιά θλίψη, για την ζωή που θα μπορούσα να ‘χω αν λιγάκι είχε κάνει μια προσπάθεια να με ακούσει, να ακούσει τις απελπισμένες μου κραυγές όταν κλαίγοντας της έλεγα «μην τα φτάνεις στα άκρα τα πράγματα, σκέψου τις συνέπειες...θα χαθούν όλα από τον θυμό και τον άκρατο εγωισμό...» ,τίποτα....γνωστή κατάληξη του εκάστοτε επεισοδίου ήταν, «εσύ με κάνεις έτσι, άχρηστε, ηλίθιε δεν καταλαβαίνεις τίποτα....»
Τώρα, αφού πήρα την απόφαση να αλλάξω την ζωή μας, μου κάνει και κήρυγμα όποτε με βλέπει....χάχα, τι ειρωνεία θεέ μου.

Βεβαίως κάνει τα αδύνατα, δυνατά για να μου δείξει ότι δεν με είχε και δεν με έχει ανάγκη...δηλαδή τα πράγματα καταντήσαν – και αυτό είναι το γελοίο του θέματος – από ένα ζευγαράκι που αγαπηθήκαμε, που περάσαμε όμορφες στιγμές μαζί, που φτιάξαμε ένα σπίτι και που γεννήσαμε ένα πανέμορφο παιδί, να υπάρχει αναμεσά μας ένας ατελείωτος ανταγωνισμός; μια απέχθεια; κακία; Πίκρα...

Τι στο διάολο!...

αφού εμείς οι δυο πριν από λίγα χρόνια δεν μπορούσαμε να ζήσουμε ο ένας χωρίς τον άλλο...τώρα πρέπει για να πονέσουμε ο ένας τον άλλο να του δείχνουμε και πόσο καλά περνάμε χωρίς αυτόν;
Ωραία κατάληξη...αυτό θα πει, πολιτισμός, ωριμότητα, αγάπη....και όποιος πει «άνθρωποι είμαστε φίλε μου...δεν είμαστε τέλειοι», μαλάκας θα’ ναι, γιατί άμα είναι να ‘μαστε τέτοιου είδους άνθρωποι καλύτερα να ήμασταν ζώα.

Κρίμα...μόνο αυτό σκέφτομαι μετά από δύο μήνες, κρίμα για την χαμένη μας ζωή....γιατί συνειδητοποιώ ότι θα πρέπει να περάσει πολύς καιρός ακόμα μέχρι γίνουμε κι εγώ κι εκείνη, ξανά άνθρωποι.

58 Μέρες μετά...

|
Δύσκολη εποχή για χωρισμένους.

Περίοδος γεμάτη με χαρούμενες εικόνες απ’το παρελθόν.

12 χρόνια είναι πολλά χρόνια.

Σήμερα για ακόμη μια φορά άκουσα πάλι λόγια, λόγια, λόγια ...αυτό απέμεινε μετά από όλα αυτά τα χρόνια....λέξεις που εξατμίζονται όταν έρχονται σε επαφή με το κρύο που έχει παγώσει την καρδιά μου.

Καληνύχτα αγαπημένο μου κοριτσάκι.
Ο Μπαμπάς

44 Μέρες μετά...

|
Αυτό που με κάνει και αισθάνομαι τις μεγαλύτερες τύψεις είναι το γεγονός ότι φεύγοντας, νιώθω πως άφησα την μονάκριβη κόρη μου έρμαιο στον ψυχαναγκασμό της μάνας της. Όχι πως είναι η μοναδική μάνα που με τις υπερβολές και της ακατέργαστες επιλογές της καταπιέζει το παιδί της...αλλά εγώ με αυτήν έκανα παιδί.
Βλέπεις εγώ ως ενήλικας είχα επιλογή, την επιλογή του να απαλλαχτώ από αυτό που με πίεζε, εκείνη όμως δεν έχει αυτή την επιλογή.

Το μόνο αντίβαρο σε αυτό τον ψυχαναγκασμό το είχε όταν ήμουν εγώ εκεί...τώρα που έφυγα...σκατά κι απόσκατα.

Η μόνη μου ελπίδα είναι τα σαββατοκύριακα, να της δίνω μια πιο απλή εικόνα της ζωής, με απλούς κατανοητούς κανόνες, χωρίς καταπίεση, να της δείχνω μια άλλη οπτική γωνία...μόνο αυτό μου έμεινε.

Ξέρω ότι η μάνα της την λατρεύει, δεν γίνεται πιεστική εσκεμμένα...αλλά γίνεται.
Φοβάμαι πώς κάποτε θα με ρωτήσει, «γιατί έφυγες και μ’ άφησες ρε πατέρα;, τι με έφερες σε τούτο τον κόσμο και μετά έφυγες;»...ελπίζω έως τότε να έχω βρει τι να απαντήσω....και σε εκείνη...και σε μένα.

Δεν έφυγα αγάπη μου εδώ είμαι...σ’αγαπώ.
Ο Μπαμπάς.

43 Μέρες μετά...

|

Σήμερα μου έλειψε πολύ και η μικρή και η γυναίκα μου, πήγα σε ένα μέρος με φίλους που πήγαινα συχνά με τις γυναίκες μου.
Εκεί είναι ένα μέρος όπου πάνε πολλές οικογένειες, μπαμπάδες με τις μαμάδες και το παιδί τους, στεναχωρήθηκα που τώρα πια δεν το έχω αυτό εγώ, μου ήρθαν διάφορες εικόνες στο μυαλό...

Και μου προκάλεσαν άγχος και στεναχώρια.

Κάτι άλλο που σκεφτόμουνα σήμερα είναι τι θα γίνει σε λίγο καιρό που θα αρχίσω να συνηθίζω χωρίς εκείνες, από την μια πλευρά χαίρομαι γιατί θα σημαίνει ότι αρχίζω να μπορώ να ζω με την απόφαση μου, με την καινούργια μου ζωή από την άλλη φοβάμαι μήπως αυτό με κάνει αδιάφορο ως προς το παιδί μου...
και δυστυχώς αυτό προσθέτει άλλον ένα φόβο στην μακριά λίστα.

Καληνύχτα αγγελούδι μου θα σε δω αύριο
Ο Μπαμπάς

41 Μέρες μετά...

|
Υπέροχη, συννεφιασμένη Κυριακή πρωί, με την κορούλα μου να τρώει το πρωινό που της έφτιαξα.
Είμαι χαρούμενος και γεμάτος ελπίδα.
Σε λίγο θα πάμε στην μάνα μου για φαγητό και ή μικρή είναι όλο χαρά που θα περάσει μια ακόμα μέρα μαζί μου και θα δει και τους παππούδες της.

38 Μέρες μετά...

|
Απόψε βγήκα με την κόρη μου και περάσαμε όμορφα, αγκαλιές, φιλιά και αγάπη άνευ όρων. Επιστρέφοντας την στο σπίτι την έβαλα για ύπνο την φίλησα και ετοιμάστηκα να φύγω.
Εκείνη τη στιγμή η πρώην γυναίκα μου πέταξε την ιδέα του να δούμε μαζί μια ταινία και να φάμε κάτι...κι εγώ ο μαλάκας συμφώνησα.
Είδαμε την ταινία και μετά πιάσαμε την κουβέντα, και αντί να κάνω αυτό που απ’ την αρχή έπρεπε να είχα κάνει...να φύγω τρέχοντας, αρχίσαμε την συζήτηση.
Η κατάληξη βέβαια ήταν απογοητευτική όπως ήταν πάντα. Κατηγόριες, και που εσύ περνάς καλά και δεν έχεις κανένα πρόβλημα, κι εγώ έμεινα μόνη με το παιδί και θα βρεις και γκόμενα και πολλές άλλες τέτοιες παπαριές...και αναρωτιέμαι....πόσο εγωιστής και επιφανειάκιας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος; Ε! Πιο πολύ από αυτή τη γυναίκα δεν γίνεται, δηλαδή είναι απίστευτο!!!
Πραγματικά πιστεύω πως δεν θα άντεχε ούτε μια ώρα να περάσει αυτό που περνάω εγώ. Να ζει με τύψεις ότι κατέστρεψε τα πάντα, να βιώνει μια ανείπωτη μοναξιά, να νιώθει ότι θα έχασε το παιδί της, να νιώθει αποτυχημένη γιατί όλα αυτά τα χρόνια πήγαν στράφι και να πρέπει να δουλεύει και να είναι και καλή στη δουλειά της και όλα τα άλλα καθημερινά σκατά που προκύπτουν. Αλλά η αλήθεια πονάει και μόνο όταν βλέπει κάποιος επιφανειακά τα πράγματα επιβιώνει, γιατί η αλήθεια είναι βαθιά ριζωμένη στα πάντα και για να την δει κάποιος και να την ανακαλύψει πρέπει να βουτήξει κάτω από την επιφάνεια.
Λογικά δυο πράγματα συμβαίνουν, ή συνειδητά επιλέγει να κινείται και να σκέφτεται επιφανειακά γιατί την βολεύει ή απλά δεν έχει την εγκεφαλική και συναισθηματική ικανότητα να δει πέρα από τα εύκολα, πέρα από τις εύκολες κατηγόριες, τις πικρίες, τα κλασικά κλισέ και όλα τα υπόλοιπα που δημιουργούν τον κόσμο που επιπλέει στην επιφάνεια.
Κάτω από εκείνον τον κόσμο υπάρχει ένας άλλος κόσμος που την δυσκολεύει, αν βουτήξει εκεί μέσα θα πρέπει αυτόματα να παραδεχτεί και τα δικά της λάθη και να αποδεχτεί τον κακό της εαυτό. Μένοντας στην επιφάνεια βρίσκει τα άλλοθι που χρειάζεται ώστε να μπορεί να υποδύεται έναν καλό, αλάνθαστο και υπέροχο άνθρωπο.

Καληνύχτα κόρη μου, σ'αγαπώ.
(μην ανησυχείς ο μπαμπάκας θα είναι καλά)
Ο Μπαμπάς

36 Μέρες μετά...

|
Το σαββατοκύριακο πέρασε και μια καινούργια βδομάδα ξεκίνησε.
Σήμερα δεν μπορούσα να ξυπνήσω με τίποτα και το πρωί πριν φύγω για δουλειά ένιωθα διαλυμένος, λες να σημαίνει κάτι αυτό; Μήπως έχω πάθει μια ψιλοκαταθλιψούλα.
Τι να κάνω; Άλλος μου λέει βγες έξω, άλλος, βρες γκόμενα, άλλος πήγαινε ταξίδι...
Και λογικά όλοι μου κάνουν την ερώτηση, «μα καλά εσύ δεν λες ότι τα πράγματα ήταν άσχημα και για αυτό έφυγες;» Μακάρι σε ένα χωρισμό τα πράγματα να ήταν τόσο απλά. Οι άνθρωποι είναι ζώα της συνήθειας, μόνο αυτή την παράμετρο να πάρει κανείς, αμέσως καταλαβαίνει τι παθαίνει κάποιος που έρχεται αντιμέτωπος με ένα βουνό από νέες συνήθειες. Νέο σπίτι, νέα ωράρια, νέα δρομολόγια, νέοι γείτονες...όταν ήμουν παντρεμένος όλα αυτά ήταν πολύ συγκεκριμένα, παρόλο που η σχέση με την γυναίκα μου εξελίχθηκε άσχημα, όλες αυτές οι συνήθειες ήταν ένα ασφαλές λιμάνι, με κάναν να νιώθω καλά.
Μετά αυτόματα κάνω την σκέψη και λέω, ωχ! Αρχίσαν οι ωραιοποιήσεις! (κλασικό πρόβλημα πρόσφατα χωρισμένου).
Γενικός παρουσιάζω συμπτώματα θύελλας στο κρανίο, και μέσα σε αυτή τη θύελλα πρέπει να είμαι υπεύθυνος στη δουλειά, υπεύθυνος με το παιδί και να δείχνω και στους άλλους ότι είμαι καλά...χάχαχα (το γέλιο του τρελού).
Παρατήρησα δε, ψάχνοντας στο Internet, ότι σε αυτή τη μπανανία που ζούμε δεν υπάρχει ούτε μία ομάδα υποστήριξης χωρισμένων πατεράδων, τουλάχιστον θα έβλεπα αν αυτά που εγώ νιώθω τα νιώθουν και άλλοι...