tag:blogger.com,1999:blog-70149863965632459182012-02-16T09:45:52.962+02:00Η ματιά ένος πατέρα σε μια νέα ζωή που αρχίζει μετά το διαζύγιοJulianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-30228631335686132262009-05-07T10:59:00.002+03:002009-05-07T11:08:22.999+03:00Τα ζευγάρια , που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο διαζυγίου, έχουν μια διαταραγμένη σχέση στην επικοινωνία και την αλληλεπίδραση και ο γάμος τους παρουσιάζει σημάδια δυσλειτουργίας και ανισορροπίας.<br />Τα φαινόμενα αυτά είναι ανησυχητικά, γιατί ο γάμος, εκτός από την σοβαρή συμβολή του στην ομαλή ανάπτυξη των παιδιών, ειδικά στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, προσφέρει πολλές ευκαιρίες τόσο για ατομική ανάπτυξη και ευχαρίστηση όσο και δημιουργική κοινωνική ζωή.<br /><br />Η έννοια της επικοινωνιακής, μεταξύ των συζύγων, σχέσης, δεν περιλαμβάνει μόνο την λεκτική επικοινωνία, τον γλωσσικό δηλαδή κώδικα, αλλά και κάθε εξωλεκτική ανταλλαγή μηνυμάτων, την στάση και την κίνηση του σώματος, το βλέμμα κλπ., που συνθέτουν με ακρίβεια το επίπεδο και την ποιότητα της συναισθηματικής σχέσης.<br /><br />Αυτό όμως, που ιδιαίτερα εντοπίζεται στις μελέτες, είναι η αντίληψη του ζευγαριού πάνω στην επικοινωνία, ο τρόπος δηλαδή, που ο κάθε σύντροφος, με βάση τις προσωπικές του απόψεις, στάσεις ή πεποιθήσεις ερμηνεύει και αντιλαμβάνεται την συμπεριφορά του άλλου, εξάγει συμπεράσματα και βιώνει τα ανάλογα συναισθήματα, καταφεύγοντας, πολλές φορές και με μεγάλη ευκολία, σε εκλογικευμένες και υποθετικά αντικειμενικές διαπιστώσεις.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ομως, τις περισσότερες φορές, πρόκειται για καθαρά υποκειμενικές απόψεις, που αφορούν την προσωπική και μόνο οπτική των πραγμάτων.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Επειδή η αξία του βιώματος υπερτερεί σε σχέση με τις θεωρίες, θα αναφέρουμε εδώ την κλινική εμπειρία της οικογενειακής θεραπείας που επιβεβαιώνει τα παραπάνω πορίσματα και αναφέρει τα βασικά σημεία μιας δυσλειτουργικής συζυγικής σχέσης:</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Η αποφυγή ανάληψης προσωπικής ευθύνης, αν δηλαδή ο ένας σύντροφος επιρρίπτει συνεχώς την ευθύνη στον άλλο, αποφεύγοντας να δει την συμβολή του και την προσωπική συμμετοχή του στην κατάσταση.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Έλλειψη αυτογνωσίας. Είναι καλύτερα να συνειδητοποιούμε ποιοι είμαστε, να αποδεχόμαστε αλλά και να συζητάμε τις δυσκολίες μας, την μονόπλευρη οπτική μας, τις αντιφάσεις μας, χωρίς ενοχές και αυτοεπικρίσεις. Μια τέτοια συμπεριφορά βοηθά πάρα πολύ στην λειτουργική εξομάλυνση των σχέσεων και στην αποκατάστασή τους.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Ο επανακαθορισμός των ρόλων και ειδικά του ανδρικού προτύπου. Σήμερα είναι ιδιαίτερα πιεστική η αναζήτηση, της σύγχρονης ανδρικής ταυτότητας, ενός νέου ανδρικού ρόλου και ο επανακαθορισμός του , με διαφορετικά κριτήρια.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Παράδειγμα ο παρατηρούμενος στερεοτυπικός εγκλωβισμός των ανδρών, που υποδεικνύει την αποφυγή έκφρασης των συναισθημάτων ή την αποδοχή των αδυναμιών του.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Η είσοδος και η εμπλοκή του πατέρα στον παραδοσιακό και κυρίαρχο χώρο της γυναίκας, τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και την ανατροφή των παιδιών.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Η έλλειψη προσαρμοστικότητας στις ατομικές και οικογενειακές αλλαγές, όπως είναι η απόκτηση παιδιών, μια απόφαση αμετάκλητη και καθοριστική στη ζωή των γονέων, η σχολική ζωή των παιδιών, η ενηλικίωση και αποχώρησή τους από το σπίτι- (η γνωστή «άδεια φωλιά»-), η συνταξιοδότηση των συντρόφων κλπ.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Η προτεραιότητα σε όλα τα οικογενειακά ζητήματα πλην της διαπροσωπικής σχέσης, αποτέλεσμα της σύγχρονης παιδοκεντρικής αντίληψης για την οικογένεια.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Η έλλειψη διαλόγου και διαχείρισης του θυμού και των συγκρούσεων.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">* Η κατανόηση των εμπειριών του άλλου, πώς δηλαδή βιώνει αυτός προσωπικά και οπωσδήποτε διαφορετικά από τους άλλους, το κάθε περιστατικό .</span><br /><br />Το παντρεμένο ζευγάρι θα διατηρήσει μια σχέση ικανοποιητική και λειτουργική, μια σχέση διάρκειας, αν εστιασθεί σε αυτήν και όχι στον νομικό θεσμό του γάμου.<br />Η αμοιβαία ικανοποιητική σχέση απαιτεί από το ζευγάρι συνεχή εγρήγορση και φροντίδα, σκέψη και προσαρμοστικότητα, ευθύνη και διαθεσιμότητα και περισσότερο από όλα, να «μπαίνεις στη θέση του άλλου» για να μπορέσεις να αντιληφθείς τα πράγματα μέσα από την δική του οπτική.<br /><br />Μια τέτοια αντίληψη, βοηθά τον διάλογο και την καλύτερη συναισθηματική προσέγγιση μεταξύ των συντρόφων. <br /><br />Πηγή: Μαρία Λασσιθιωτάκη - Ψυχολόγος<br />Url: <a href="http://www.selftherapy.gr">http://www.selftherapy.gr</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-3022863133568613226?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-29552261594934625092009-05-07T10:16:00.004+03:002009-05-07T10:22:41.801+03:00Το δίδυμο «θύτης-θύμα» δεν αφορά μόνο τη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, όπως την ορίζει και την τιμωρεί ο νόμος. Αντίθετα έχει ένα ευρύ πεδίο εφαρμογής και αφορά κάθε στενή σχέση, διαπροσωπική ή επαγγελματική, με έκδηλα σημάδια εξάρτησης.<br />Δυστυχώς, η πιο περιφρονημένη αγάπη είναι η αγάπη του εαυτού. Αυτόν τον βάζουμε τελευταίο, τον έχουμε σίγουρο, μας ανήκει, κανείς δεν θα μας τον πάρει. Ετσι νομίζουμε; Και όμως. Τον χάνουμε τον εαυτό μας. Στην προσπάθεια να μην χάσουμε τους άλλους, τον παραχωρούμε για κάποια ανταλλάγματα, υποκύπτουμε σε μια μορφή δωροδοκίας. Χάνουμε τον εαυτό μας μόνο και μόνο για να είμαστε με κάποιον.<br /><br />Οι περισσότεροι από μας, έχουν δοκιμάσει αυτή την ήπια μορφή της θυματοποίησης, σε κάποιες μεγάλες ή μικρές χρονικές περιόδους της ζωής μας. Δε αφορά άλλους αλλά σχεδόν όλους μας. Με αυτή την οπτική, ότι αφορά όλους εμάς, θα μπορούσε να θεωρηθεί συνηθισμένο και άρα φυσιολογικό. Μάλλον δεν είναι έτσι. Αν και πολλές από τις συχνές συμπεριφορές ή κοινωνικές αντιλήψεις κατατάσσονται στο συνηθισμένο τελικά είναι πολύ δυσάρεστες, δεν δείχνουν να υπόσχονται γαλήνη και πληρότητα, όσο κι αν είναι κοινωνικά αποδεκτές.<br /><br />Θύτης και θύμα, με αυτή την ευρύτερη έννοια, ποιος επιβάλλει σε ποιόν την εξουσία, είναι συνδεμένοι με την επιθετικότητα του θύτη και το έλλειμμα αυτοεκτίμησης του θύματος.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κεντρικά μοτίβα του θύτη</span><br /><br />Παροχή διευκολύνσεων, λύσεων, προστασίας αλλά και κατάχρηση εξουσίας και ελέγχου. Οι θύτες είναι άτομα κυριαρχικά και αδιάλλακτα, αδιάφορα για τα συναισθήματα των άλλων, δε σέβονται την ελευθερία τους, έχουν άκαμπτα όρια , επιβάλλουν χωρίς δεύτερη κουβέντα ό,τι θέλουν ή θεωρούν σωστό, όπως αυτοί νομίζουν και όποτε.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κεντρικά μοτίβα του θύματος</span><br /><br />Ανθρωποι αδύναμοι, υποτακτικοί, φοβισμένοι, γίνονται παθητικοί επειδή πιστεύουν ότι δεν θα τα καταφέρουν στη ζωή χωρίς τον θύτη τους, συνήθως θαυμάζουν απεριόριστα κάποιες, πιθανά και φαντασιακές, ικανότητές του, απολαμβάνουν την προστασία του και ισχυρίζονται ότι βιώνουν συναισθηματικό κενό χωρίς αυτόν.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Συμβιωτική σχέση</span><br /><br />Κυριαρχείται από τον ψυχαναγκασμό της επανάληψης και αναπτύσσεται ανάμεσα σε άτομα τραυματισμένα από τις εμπειρίες της ζωής, με αμοιβαία και παράλογα διαπλεκόμενα συμφέροντα: ο θύτης «απαγορεύει» την έξοδο από τον κύκλο, χρησιμοποιώντας διάφορα τεχνάσματα, από την άσκηση πίεσης και την απειλή μέχρι την δωροδοκία, την εξαγορά, την μετάνοια και τις υποσχέσεις ότι θα σταματήσει την αφόρητη πίεση.<br />Ο ψυχαναγκασμός της επανάληψης είναι επίσης μέρος της ψυχολογίας του θύτη και του θύματος στην αλλαγή των ρόλων: ο θύτης θα προσφέρει τον εαυτό του ως θύμα, προκειμένου να μη σταματήσει ο κύκλος της εξουσίας-καταπίεσης, να αρχίσει πάλι από την αρχή και το θύμα, θα απολαύσει για λίγο τη γεύση της εξουσίας, θα ξαναμπεί στην προσδοκία ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Χωρίς όρους και όρια</span><br /><br />Ο θύτης έχει άκαμπτα όρια. Στο όνομα του κύρους και της υπεροχής του, θα φορέσει βαριές πανοπλίες, συναισθηματικά αδιαπέραστες, για να χωρέσει τα δικά του πληγωμένα συναισθήματα, μέχρι να αναγκάσει το άλλο μέρος να γίνει τόσο ανεκτικό, να καταφύγει δηλαδή στην θέση του θύματος για να μπορέσει να τον πλησιάσει και να τον κερδίσει.<br />Ο θύτης δεν διαπραγματεύεται ποτέ τί θέλει και τί όχι, ενώ το θύμα, στην προσπάθειά του να προσαρμοσθεί για να μην τον χάσει γίνεται όλο και πιο ελαστικό, μέχρι να χάσει εντελώς την αυτοπεποίθησή του.<br />Ελαστικά όρια σημαίνει ότι ένα άτομο αδυνατεί να εμπνεύσει κύρος και « πετραδάκι πετραδάκι» θα κατεδαφίσει την αυτοεκτίμησή του , θα μάθει να ανέχεται όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερους.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">Το θύμα έχει πάντα προσδοκίες αλλαγής ακόμη κι όταν ο κύκλος επαναλαμβάνεται ανόθευτος για χρόνια, πάντα ελπίζει, προβάλλει ως επιχείρημα την αγάπη, ηθικοποιεί τη συμπεριφορά του, με τον ισχυρισμό ότι ανέχεται για χάρη της οικογένειας, ισχυρίζεται ότι ο θύτης του κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος ή ότι έχει απόλυτη ανάγκη να εργασθεί, αν πρόκειται για εργασιακή σχέση.</span><br /><br />Η συνεξάρτηση είναι ασφαλώς μια πιο εύκολη κατάσταση από την ανεξαρτησία.Υπόσχεται διευκολύνσεις, ενέργεια και σταθερότητα. Οχι όμως χωρίς ανταλλάγματα.Το θύμα δεν προδίδεται από τον θύτη, ουσιαστικά προδίδει τον εαυτό του, επειδή ταυτίζεται με την ισχύ του θύτη, δανείζεται και θαυμάζει την δύναμη ή τον πλούτο του, υποστηρίζει τα συμφέροντά του, τον δικαιολογεί απίστευτα είτε γιατί θέλει κάτι να κερδίσει- να γίνει αποδεκτός για παράδειγμα- σκέφτεται πάντα με σκοπιμότητες και τελικά καταλήγει να ανέχεται δίχως όρους, στο όνομα της προστασίας που του υπόσχεται ο θύτης του.<br /><br />Το μόνο που χρειάζεται η θυματοποίηση είναι «έξοδος», χωρίς περιττές ηθικές και παραπλανητικές ερμηνείες, την πίστη ότι «μπορώ να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου», ένα διαφορετικό αυτοπροσδιορισμό, με ασφάλεια και αξιοπρέπεια, χάνοντας τις διευκολύνσεις, την δύναμη ακόμα και τον πλούτο. Η έξοδος σημαίνει ελευθερία από τέτοιες αιματηρές εξαγορές αλλά και κόπο για αυτονομία και αυτοδιάθεση.<br /><br /><br />Πηγή: Μαρία Λασσιθιωτάκη - Ψυχολόγος<br />Url: <a href="http://www.selftherapy.gr%20/" rel="nofollow" target="_blank">http://www.selftherapy.gr </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-2955226159493462509?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-89326865429111860072009-03-10T11:24:00.003+02:002009-03-10T12:18:40.404+02:00Διέκοψα για μερικούς μήνες γιατί μου ήταν τρομερά δύσκολο να εκφράσω τα αισθήματα μου, προτίμησα να τα κρατάω μέσα μου.<br /><br />Το κοριτσάκι μου μεγαλώνει, έκλεισε πριν μερικές μέρες τα 5 και εγώ ήμουν "καλεσμένος" στο πάρτι των γενεθλίων της. Αυτό δεν άλλαξε, ούτως η άλλως τα τελευταία χρόνια ζούσα στο σπίτι μου και ένιωθα σαν απρόσκλητος επισκέπτης, σαν παράσιτο. <br /><br />Η Γυναίκα μου τώρα βλέπει ψυχολόγο, προσπαθεί να καταλάβει τι έφταιξε, βέβαια η αυτογνωσία είναι δύσκολο πράγμα. Για να την αποκτήσει κάποιος χρειάζεται να ρίξει μια γερή σφαλιάρα στον εγωισμό του και δεν την θεωρώ ικανή για κάτι τέτοιο.<br /><br />Η μικρή μεγαλώνει και οι ερωτήσεις πυκνώνουν, "Γιατί δεν μένεις μαζί μας μπαμπά; να είμαστε πάλι μια οικογένεια;", η ανάγκη του παιδιού να βρίσκεται με μένα όλο και μεγαλώνει, όταν με βλέπει δεν θέλει με τίποτα να φύγω...να την αφήσω. <br />Αυτό ίσως θα έπρεπε να με κάνει να νιώθω καλά, αλλά δυστυχώς έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα...με κάνει να νιώθω χάλια...γιατί ούτε εγώ θέλω να φύγω, ούτε εμένα μου αρέσει που αναγκάζομαι να την αφήσω. <br /><br />Τι να της πω και τι να της εξηγήσω...ότι το τεράστιο εγώ της μητέρας της κατέστρεψε το ζευγάρι; ότι η καθημερινή απαξίωση που βίωνα όλα αυτά τα χρόνια είναι κάτι που δεν αντέχω να ξαναζήσω; τι να τις πω; ....... δεν της τα λέω αυτά, τα κρατάω μέσα μου, κάποτε ίσως από μόνη της καταλάβει και να μην καταλάβει δεν πειράζει.<br /><br />Όταν έρχεται το Σαββάτο και κάνουμε πράγματα μαζί, στο μυαλό μου έρχονται όμορφες εικόνες από την εποχή που η μητέρα της και εγώ ακόμα ήμασταν πραγματικό ζευγάρι, που πηγαίναμε βόλτες με το παιδί μας και παρά την κούραση που είχαμε σαν γονείς, περνούσαμε όμορφα. Δεν ξέρω αν εκείνη σκέφτεται κάτι τέτοιο, ούτε αν της λείπει εκείνη η περίοδος, ξέρω ότι εγώ νιώθω το κενό. <br /><br />Με ενοχλεί που από πατέρας και σύζυγος έγινα πατέρας/επισκέπτης και εργένης...μερικές φορές η μικρή μου δείχνει πράγματα στο σπίτι της σαν καινούργια, γιατί το παιδί ήδη έχει αρχίσει και ξεχνάει ότι μέχρι πριν μερικούς μήνες ήμουν κι εγώ μαζί της εκεί...ξεχνάει και δεν φταίει εκείνη, είναι λογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο...απλά η πίκρα μου είναι αφάνταστη.<br /><br />Μια μέρα με ρώτησε η εν διαστάσει σύζυγος μου αν θυμάμαι πως τα μεσημεριανά τραπέζια του Σαββάτου. <br />Της απάντησα ότι τα τελευταία 2 χρόνια στο τραπέζι υπήρχε μια μόνιμη ένταση από την μεριά της, εγώ και η μικρή κάναμε τις πλακίτσες μας, όπως κάναμε κάθε Σάββατο μια και για μένα ήταν και η μοναδική μέρα που μπορούσα να φάω με την οικογένεια μου, αλλά εκείνη ήταν μονίμως με κάτι θυμωμένη, κάτι την ενοχλούσε, σίγουρα όμως δεν ήταν και ότι καλύτερο να είμαστε εγώ και η μικρή χαρούμενοι και εκείνη μέσα στην ένταση. Η απάντηση μου δεν της άρεσε, μου είπε ότι εγώ της δημιουργούσα την ένταση, όταν την ρώτησα γιατί μου είπε," δεν ξέρω".<br /><br />Είμαι ένας ευαίσθητος και συνθηματικός άνθρωπος και η γυναίκα μου διαρκώς με κατηγορεί ότι εγώ ήμουν μονίμως σε ένταση κι ότι της προξενούσα ένταση κι ότι εγώ φταίω που εκείνη ήταν μονίμως σε ένταση!?!? <br /><br />ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ :)<br /><br />Όμως κάθισα και το σκέφτηκα, αν δυο άνθρωποι, ο ένας λογικός κι ο άλλος συναισθηματικός μπουν σε έναν χώρο που υπάρχει διάχυτη ένταση, ποιος θα επηρεαστεί ποιο πολύ; η απάντηση είναι αυτονόητη και με αυτό το παράδειγμα προσπάθησα να της εξηγήσω ότι ακόμα κι αν εγώ φαινόταν ότι έχω ένταση αυτό είχε προκληθεί επειδή αντί να γυρίσω από την δουλειά μου και να ακούσω μια καλή κουβέντα ή έστω μια γλυκιά ματιά...έμπαινα μέσα, έτρωγα μόνος μου και βρισκόμουν αντιμέτωπος με μια αδιαφορία, σαν να ήμουν ανεπιθύμητος...αυτό σίγουρα μου δημιουργούσε ένταση αλλά δεν την προκαλούσα εγώ!!!<br /><br />Τέλος πάντων, πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι λίγο καλύτερα από ότι ήμουν πριν δυο μήνες, απόψε θα βγω με τους φίλους μου...να περάσω λίγο καλά...και χωρίς ΕΝΤΑΣΗ!<br /><br />Το να αγαπάς κάποιον με αναλαμπές είναι το εύκολο...<br />Το να αγαπάς διαρκώς κάποιον που σε αγαπάει με αναλαμπές... είναι μαρτύριο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-8932686542911186007?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-3076856080168738792008-12-15T18:41:00.002+02:002008-12-15T20:04:10.659+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.nickfassolas.com/images/alone.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 500px; height: 219px;" src="http://www.nickfassolas.com/images/alone.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Κλείνοντας δυο μήνες από τότε που μένω μόνος αρχίζω και συνειδητοποιώ μερικά πράγματα.<br />Καταρχήν, όσο και να λέω και όσο να κουβεντιάζω αυτό που μου συμβαίνει κανείς δεν μπορεί πραγματικά να καταλάβει τι είναι να αφήνεις πίσω σου μια ολόκληρη ζωή που κόπιασες για να δημιουργήσεις.<br /><span style="font-weight: bold;">Ακόμη κι εκείνοι που μπορούν να με καταλάβουν ο καθένας έχει βιώσει και έχει αντιδράσει διαφορετικά σε αυτόν τον πόνο.</span><br /><br />Γνωρίζοντας ότι αν κάποια μικρά πράγματα είχαν αλλάξει στην συμπεριφορά της πρώην γυναίκας μου προς εμένα αλλά και γενικότερα στο πως λειτουργεί στη ζωή της μετά τον ερχομό της κόρης μας, εκεί είναι που <span style="font-weight: bold;">με πνίγει το άδικο</span>.<br /><br />Μετά από όλες τις προσπάθειες μου να της δώσω να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία παίζει το ζευγάρι, η επικοινωνία τους αλλά και η σχέση που διατηρούν μεταξύ τους εκτός του παιδιού, το μόνο που κατάφερα είναι να <span style="font-weight: bold;">μου πει πως αφού δεν τα πήγαινα καλά μαζί της ας έβρισκα γκόμενα!</span><br />Και σκέφτομαι, μα εγώ δεν ήθελα ποτέ κάποια άλλη, απλά ήθελα πίσω την γυναίκα που παντρεύτηκα...τόσο δύσκολο ακούγεται αυτό;<br /><br />Δεν ξέρω...τι να πω, μπορεί όντως όταν κάποιος περπατήσει σε κείνο τον δρόμο να μην μπορεί να ξαναγυρίσει.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Δηλαδή, πόσο δύσκολο είναι να βάλεις τον εαυτό σου να θυμηθεί ότι για κάποιο λόγο είσαι με αυτόν τον άνθρωπο, δεν σε ανάγκασε κανείς να το κάνεις!</span> Κάποτε, αυτός ο άνθρωπος, ήταν ένα ασφαλές και όμορφο λιμάνι για σένα , εκεί πήγαινες και ηρεμούσες, θαύμαζες και χαιρόσουν αυτά που είχε να σου προσφέρει....ξαφνικά, από το πουθενά, το λιμάνι έγινε για σένα μια ανάμνηση;...δεν σου έκοψε ποτέ να σκεφτείς ότι άμα πάψεις να χώνεσαι στην ασφαλή και ήρεμη αγκαλιά του κάποια στιγμή δεν θα ξέρεις πως να γυρίσεις σε αυτό;<br /><br />Βαθιά θλίψη, για την ζωή που θα μπορούσα να ‘χω αν λιγάκι είχε κάνει μια προσπάθεια να με ακούσει, να ακούσει τις απελπισμένες μου κραυγές όταν κλαίγοντας της έλεγα <span style="font-style: italic;">«μην τα φτάνεις στα άκρα τα πράγματα, σκέψου τις συνέπειες...θα χαθούν όλα από τον θυμό και τον άκρατο εγωισμό...»</span> ,τίποτα....γνωστή κατάληξη του εκάστοτε επεισοδίου ήταν, <span style="font-style: italic;">«εσύ με κάνεις έτσι, άχρηστε, ηλίθιε δεν καταλαβαίνεις τίποτα....»</span><br />Τώρα, αφού πήρα την απόφαση να αλλάξω την ζωή μας, μου κάνει και κήρυγμα όποτε με βλέπει....χάχα, τι ειρωνεία θεέ μου.<br /><br />Βεβαίως κάνει τα αδύνατα, δυνατά για να μου δείξει ότι δεν με είχε και δεν με έχει ανάγκη...δηλαδή τα πράγματα καταντήσαν – και αυτό είναι το γελοίο του θέματος – από ένα ζευγαράκι που αγαπηθήκαμε, που περάσαμε όμορφες στιγμές μαζί, που φτιάξαμε ένα σπίτι και που γεννήσαμε ένα πανέμορφο παιδί, να υπάρχει αναμεσά μας ένας ατελείωτος ανταγωνισμός; μια απέχθεια; κακία; Πίκρα...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Τι στο διάολο!...</span><br /><br />αφού εμείς οι δυο πριν από λίγα χρόνια δεν μπορούσαμε να ζήσουμε ο ένας χωρίς τον άλλο...τώρα πρέπει για να πονέσουμε ο ένας τον άλλο να του δείχνουμε και πόσο καλά περνάμε χωρίς αυτόν;<br />Ωραία κατάληξη...αυτό θα πει, πολιτισμός, ωριμότητα, αγάπη....και όποιος πει «άνθρωποι είμαστε φίλε μου...δεν είμαστε τέλειοι», μαλάκας θα’ ναι, γιατί άμα είναι να ‘μαστε τέτοιου είδους άνθρωποι καλύτερα να ήμασταν ζώα.<br /><br />Κρίμα...μόνο αυτό σκέφτομαι μετά από δύο μήνες, κρίμα για την χαμένη μας ζωή....γιατί συνειδητοποιώ ότι θα πρέπει να περάσει πολύς καιρός ακόμα μέχρι γίνουμε κι εγώ κι εκείνη, ξανά άνθρωποι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-307685608016873879?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-46671287114645873942008-12-11T23:36:00.000+02:002008-12-11T23:38:29.244+02:00Δύσκολη εποχή για χωρισμένους. <br /><br />Περίοδος γεμάτη με χαρούμενες εικόνες απ’το παρελθόν. <br /><br />12 χρόνια είναι πολλά χρόνια. <br /><br />Σήμερα για ακόμη μια φορά άκουσα πάλι λόγια, λόγια, λόγια ...αυτό απέμεινε μετά από όλα αυτά τα χρόνια....λέξεις που εξατμίζονται όταν έρχονται σε επαφή με το κρύο που έχει παγώσει την καρδιά μου.<br /><br />Καληνύχτα αγαπημένο μου κοριτσάκι.<br />Ο Μπαμπάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-4667128711464587394?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-41682585696348386322008-11-27T00:19:00.000+02:002008-11-27T00:20:53.143+02:00Αυτό που με κάνει και αισθάνομαι τις μεγαλύτερες τύψεις είναι το γεγονός ότι φεύγοντας, νιώθω πως άφησα την μονάκριβη κόρη μου έρμαιο στον ψυχαναγκασμό της μάνας της. Όχι πως είναι η μοναδική μάνα που με τις υπερβολές και της ακατέργαστες επιλογές της καταπιέζει το παιδί της...αλλά εγώ με αυτήν έκανα παιδί.<br />Βλέπεις εγώ ως ενήλικας είχα επιλογή, την επιλογή του να απαλλαχτώ από αυτό που με πίεζε, εκείνη όμως δεν έχει αυτή την επιλογή. <br /><br />Το μόνο αντίβαρο σε αυτό τον ψυχαναγκασμό το είχε όταν ήμουν εγώ εκεί...τώρα που έφυγα...σκατά κι απόσκατα. <br /><br />Η μόνη μου ελπίδα είναι τα σαββατοκύριακα, να της δίνω μια πιο απλή εικόνα της ζωής, με απλούς κατανοητούς κανόνες, χωρίς καταπίεση, να της δείχνω μια άλλη οπτική γωνία...μόνο αυτό μου έμεινε.<br /><br />Ξέρω ότι η μάνα της την λατρεύει, δεν γίνεται πιεστική εσκεμμένα...αλλά γίνεται.<br />Φοβάμαι πώς κάποτε θα με ρωτήσει, «γιατί έφυγες και μ’ άφησες ρε πατέρα;, τι με έφερες σε τούτο τον κόσμο και μετά έφυγες;»...ελπίζω έως τότε να έχω βρει τι να απαντήσω....και σε εκείνη...και σε μένα.<br /><br />Δεν έφυγα αγάπη μου εδώ είμαι...σ’αγαπώ.<br />Ο Μπαμπάς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-4168258569634838632?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-70421631286327510692008-11-26T01:02:00.004+02:002008-11-26T01:28:33.451+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_eZvEVysrhwc/SSyJ1oxMB5I/AAAAAAAAAAc/q5FhwfN0nxo/s1600-h/atthemall.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px; height: 140px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_eZvEVysrhwc/SSyJ1oxMB5I/AAAAAAAAAAc/q5FhwfN0nxo/s400/atthemall.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272740818313807762" border="0" /></a><br />Σήμερα μου έλειψε πολύ και η μικρή και η γυναίκα μου, πήγα σε ένα μέρος με φίλους που πήγαινα συχνά με τις γυναίκες μου.<br />Εκεί είναι ένα μέρος όπου πάνε πολλές οικογένειες, μπαμπάδες με τις μαμάδες και το παιδί τους, στεναχωρήθηκα που τώρα πια δεν το έχω αυτό εγώ, μου ήρθαν διάφορες εικόνες στο μυαλό...<br /><br />Και μου προκάλεσαν άγχος και στεναχώρια.<br /><br />Κάτι άλλο που σκεφτόμουνα σήμερα είναι τι θα γίνει σε λίγο καιρό που θα αρχίσω να συνηθίζω χωρίς εκείνες, από την μια πλευρά χαίρομαι γιατί θα σημαίνει ότι αρχίζω να μπορώ να ζω με την απόφαση μου, με την καινούργια μου ζωή από την άλλη φοβάμαι μήπως αυτό με κάνει αδιάφορο ως προς το παιδί μου...<br />και δυστυχώς αυτό προσθέτει άλλον ένα φόβο στην μακριά λίστα.<br /><br />Καληνύχτα αγγελούδι μου θα σε δω αύριο<br />Ο Μπαμπάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-7042163128632751069?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-31598661293755782062008-11-23T10:44:00.003+02:002008-11-23T11:06:34.855+02:00Υπέροχη, συννεφιασμένη Κυριακή πρωί, με την κορούλα μου να τρώει το πρωινό που της έφτιαξα. <br />Είμαι χαρούμενος και γεμάτος ελπίδα. <br />Σε λίγο θα πάμε στην μάνα μου για φαγητό και ή μικρή είναι όλο χαρά που θα περάσει μια ακόμα μέρα μαζί μου και θα δει και τους παππούδες της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-3159866129375578206?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-77687207810212171552008-11-20T00:56:00.001+02:002008-11-20T00:58:04.755+02:00Απόψε βγήκα με την κόρη μου και περάσαμε όμορφα, αγκαλιές, φιλιά και αγάπη άνευ όρων. Επιστρέφοντας την στο σπίτι την έβαλα για ύπνο την φίλησα και ετοιμάστηκα να φύγω. <br />Εκείνη τη στιγμή η πρώην γυναίκα μου πέταξε την ιδέα του να δούμε μαζί μια ταινία και να φάμε κάτι...κι εγώ ο μαλάκας συμφώνησα.<br />Είδαμε την ταινία και μετά πιάσαμε την κουβέντα, και αντί να κάνω αυτό που απ’ την αρχή έπρεπε να είχα κάνει...να φύγω τρέχοντας, αρχίσαμε την συζήτηση. <br />Η κατάληξη βέβαια ήταν απογοητευτική όπως ήταν πάντα. Κατηγόριες, και που εσύ περνάς καλά και δεν έχεις κανένα πρόβλημα, κι εγώ έμεινα μόνη με το παιδί και θα βρεις και γκόμενα και πολλές άλλες τέτοιες παπαριές...και αναρωτιέμαι....πόσο εγωιστής και επιφανειάκιας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος; Ε! Πιο πολύ από αυτή τη γυναίκα δεν γίνεται, δηλαδή είναι απίστευτο!!!<br />Πραγματικά πιστεύω πως δεν θα άντεχε ούτε μια ώρα να περάσει αυτό που περνάω εγώ. Να ζει με τύψεις ότι κατέστρεψε τα πάντα, να βιώνει μια ανείπωτη μοναξιά, να νιώθει ότι θα έχασε το παιδί της, να νιώθει αποτυχημένη γιατί όλα αυτά τα χρόνια πήγαν στράφι και να πρέπει να δουλεύει και να είναι και καλή στη δουλειά της και όλα τα άλλα καθημερινά σκατά που προκύπτουν. Αλλά η αλήθεια πονάει και μόνο όταν βλέπει κάποιος επιφανειακά τα πράγματα επιβιώνει, γιατί η αλήθεια είναι βαθιά ριζωμένη στα πάντα και για να την δει κάποιος και να την ανακαλύψει πρέπει να βουτήξει κάτω από την επιφάνεια.<br />Λογικά δυο πράγματα συμβαίνουν, ή συνειδητά επιλέγει να κινείται και να σκέφτεται επιφανειακά γιατί την βολεύει ή απλά δεν έχει την εγκεφαλική και συναισθηματική ικανότητα να δει πέρα από τα εύκολα, πέρα από τις εύκολες κατηγόριες, τις πικρίες, τα κλασικά κλισέ και όλα τα υπόλοιπα που δημιουργούν τον κόσμο που επιπλέει στην επιφάνεια. <br />Κάτω από εκείνον τον κόσμο υπάρχει ένας άλλος κόσμος που την δυσκολεύει, αν βουτήξει εκεί μέσα θα πρέπει αυτόματα να παραδεχτεί και τα δικά της λάθη και να αποδεχτεί τον κακό της εαυτό. Μένοντας στην επιφάνεια βρίσκει τα άλλοθι που χρειάζεται ώστε να μπορεί να υποδύεται έναν καλό, αλάνθαστο και υπέροχο άνθρωπο. <br /><br />Καληνύχτα κόρη μου, σ'αγαπώ. <br />(μην ανησυχείς ο μπαμπάκας θα είναι καλά)<br />Ο Μπαμπάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-7768720781021217155?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-86611774558743958502008-11-17T11:03:00.000+02:002008-11-17T11:04:51.462+02:00Το σαββατοκύριακο πέρασε και μια καινούργια βδομάδα ξεκίνησε.<br />Σήμερα δεν μπορούσα να ξυπνήσω με τίποτα και το πρωί πριν φύγω για δουλειά ένιωθα διαλυμένος, λες να σημαίνει κάτι αυτό; Μήπως έχω πάθει μια ψιλοκαταθλιψούλα. <br />Τι να κάνω; Άλλος μου λέει βγες έξω, άλλος, βρες γκόμενα, άλλος πήγαινε ταξίδι...<br />Και λογικά όλοι μου κάνουν την ερώτηση, «μα καλά εσύ δεν λες ότι τα πράγματα ήταν άσχημα και για αυτό έφυγες;» Μακάρι σε ένα χωρισμό τα πράγματα να ήταν τόσο απλά. Οι άνθρωποι είναι ζώα της συνήθειας, μόνο αυτή την παράμετρο να πάρει κανείς, αμέσως καταλαβαίνει τι παθαίνει κάποιος που έρχεται αντιμέτωπος με ένα βουνό από νέες συνήθειες. Νέο σπίτι, νέα ωράρια, νέα δρομολόγια, νέοι γείτονες...όταν ήμουν παντρεμένος όλα αυτά ήταν πολύ συγκεκριμένα, παρόλο που η σχέση με την γυναίκα μου εξελίχθηκε άσχημα, όλες αυτές οι συνήθειες ήταν ένα ασφαλές λιμάνι, με κάναν να νιώθω καλά.<br />Μετά αυτόματα κάνω την σκέψη και λέω, ωχ! Αρχίσαν οι ωραιοποιήσεις! (κλασικό πρόβλημα πρόσφατα χωρισμένου).<br />Γενικός παρουσιάζω συμπτώματα θύελλας στο κρανίο, και μέσα σε αυτή τη θύελλα πρέπει να είμαι υπεύθυνος στη δουλειά, υπεύθυνος με το παιδί και να δείχνω και στους άλλους ότι είμαι καλά...χάχαχα (το γέλιο του τρελού).<br />Παρατήρησα δε, ψάχνοντας στο Internet, ότι σε αυτή τη μπανανία που ζούμε δεν υπάρχει ούτε μία ομάδα υποστήριξης χωρισμένων πατεράδων, τουλάχιστον θα έβλεπα αν αυτά που εγώ νιώθω τα νιώθουν και άλλοι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-8661177455874395850?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-22283023675867846692008-11-13T21:35:00.001+02:002008-11-13T21:41:46.080+02:00Σήμερα ήμουν χάλια όλη τη μέρα, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στη δουλειά, είχα νεύρα και γενικά μία ασχήμια. <br />Γύρισα στο σπίτι και κάθισα στον καναπέ. Προσπάθησα απεγνωσμένα να βάλω τις σκέψεις στο μυαλό μου σε μια τάξη...αλλά που τέτοια τύχη. Μετά μίλησα με την μικρή στο τηλέφωνο και έφτιαξε κάπως η διάθεση μου. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι με αυτήν τη συναισθηματική ανακατωσούρα δεν μπορώ να διαχειριστώ σωστά το χρόνο μου και έτσι οι δουλειές μαζεύονται. <br />Σε αυτή τη δύσκολη μέρα διαπίστωσα πως κανένα πρόβλημα δικό σου, όσο μεγάλο κι αν είναι, δεν μπορεί κανείς να το δει σαν δικό του και να καταλάβει τι πραγματικά περνάς. <br />Θα κλείσω τα μάτια μου κι απόψε με την ελπίδα ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα.<br /><br />Καληνύχτα χαρά μου, όνειρα γλυκά<br />Ο Μπαμπάς<br /><br />Υ.Γ: Και αυτός ο πα.....ρας που τράκαρε το παρκαρισμένο μου αυτοκίνητο...να του..........ασ’ το καλύτερα, τι φταίει κι αυτός που γεννήθηκε έτσι....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-2228302367586784669?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-10983466952447899232008-11-12T23:08:00.001+02:002008-11-12T23:12:09.122+02:00Σήμερα είδα το αγγελούδι μου, περάσαμε μερικές ώρες μαζί. <br />Την είχα δει πριν από δύο μέρες και παρόλα αυτά μου φάνηκε κάπως μεγαλύτερη.<br />Ακόμα και αυτό το λίγο διάστημα μακριά της μου φαίνεται τόσο ώστε να διαπιστώνω αλλαγές πάνω της...μπορεί να είναι η ιδέα μου, δεν ξέρω. <br />Η αλήθεια είναι ότι παίρνω κουράγιο από αυτό το γεγονός, το ότι παρατηρώ κάθε φορά κάτι καινούργιο πάνω στο παιδί μου είναι κάτι ωραίο και δεν συνέβαινε πριν, όταν έμενα μαζί της, βλέπεις είναι στη φύση του ανθρώπου να μην παρατηρεί τις αλλαγές σε κάτι που βλέπει συνέχεια, εκτός αν αυτές συμβαίνουν με ταχύτατους ρυθμούς.<br />Είμαι εδώ στο καινούργιο μου σπίτι, μόνος άλλα χαρούμενος, γιατί σήμερά είδα πράγματα που με έκαναν περήφανο και με γέμισαν με προσμονή για το τι θα παρατηρήσω μεθαύριο...και το μεθαύριο, σήμερα μου μοιάζει πιο κοντά από πριν.<br /><br />Καληνύχτα καρδούλα μου<br />Ο Μπαμπάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-1098346695244789923?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7014986396563245918.post-64665243075538042742008-11-10T20:10:00.006+02:002008-11-11T01:07:34.633+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_eZvEVysrhwc/SRi-oDHJDDI/AAAAAAAAAAU/qSJBtG7Kiqk/s1600-h/pic1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 135px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_eZvEVysrhwc/SRi-oDHJDDI/AAAAAAAAAAU/qSJBtG7Kiqk/s400/pic1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267169359449099314" /></a><br /><br />Χώρισα πρίν από 30 μέρες.<br />Πριν πάρω αυτή την απόφαση, ζούσα σε ένα μεγάλο σπίτι στα βόρεια προάστια, ήμουν "βολεμένος", είχα αρκετά λεφτά για να φροντίζω την οικογένεια μου, έπαιζα καθημερινά με την κορούλα μου και έκανα ότι περνούσε από τα χέρια και το μυαλό μου για να είμαι καλός μπαμπάς και καλός σύζυγος.<br />Δυστυχώς όμως, από την γέννηση κιόλας της κόρης μας πριν από 5 χρόνια, τα πράγματα αντί να γίνονται καλύτερα άρχισαν να χειροτερεύουν. <br />Εγωισμοί, υπερβολές, υπερπροστασία και νεύρα ήταν οι εικόνες που φέρνω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι του πρώτους 12 μήνες της ζωής του παιδιού μου.<br /><br />Προσπαθούσα να είμαι η ήρεμη δύναμη, το ψύχραιμο μυαλό που αντιμετώπιζε τα πράγματα με μια άλλη οπτική, με άλλες ευαισθησίες αλλά τελικά το μόνο που έμενε στο τέλος κάθε προσπάθειας ήταν μια πικρή γεύση. Ακόμη και τώρα νιώθω ότι έχασα τελείως τα πρώτα βήματα της κόρης μου σε τούτο τον κόσμο...<br />τα έχασα για μαλακίες.<br /><br /> Έπρεπε να πάρει την ευλογία του παπά για να νιώσει το χάδι του ανοιξιάτικου απογεύματος στον κήπο το νεογέννητο μωρό μου, έπρεπε να φορούν μάσκες φίλοι και συγγενείς που ερχόντουσαν να δουν το κοριτσάκι μας και να χαρούν και αυτοί με την χαρά μας. Έπρεπε να το κρατάμε συνεχώς αγκαλιά μετά το τάισμα γιατί είχε “παλινδρόμηση” επειδή έφτυνε το παραπανήσιο γάλα! Και έπρεπε να μην ακουμπάει τίποτα, να μην βάζει τίποτα στο στόμα της, μα μην μυρίσει καυσαέριο, να μην καπνίζει κανείς μπροστά της...στον κήπο, αλλά φαντάζομαι πως και άλλοι γονείς κάνουν τέτοιες υπερβολές...και χάνουν τις ομορφότερες στιγμές της ζωής τους.<br /> Έλεγα πως φταίνε οι ορμόνες, φταίει το άγχος του ερχομού του παιδιού, έφταιγαν διάφορα πράγματα εκτός από την μαλακία στον εγκέφαλο που μας έδερνε! και βάζω «μας» γιατί θα πει κανείς αν πω «την έδερνε», ότι «και συ τι έκανες ρε μεγάλε και κατηγορείς την κοπέλα;», έκανα αυτό που νόμιζα ότι θα βοηθούσε την μάνα, συμπαραστεκόμουνα, βοηθούσα, πρόσφερα μια εναλλακτική άποψη και προσπαθούσα να τονίζω τα θετικά στην όλη κατάσταση...τζίφος όμως. <br /><br />Βλέπεις, η σχέση του μπαμπά με τα παιδία του είναι επίκτητη, δεν είσαι μάνα, δεν έχεις μητρικό ένστικτο...εν’ ολίγης κανείς - και ειδικότερα η μάνα - δεν σε ακούει και δεν εμπιστεύεται τις δικές σου απόψεις, κανείς δεν ενστερνίζεται την δική σου οπτική στη φροντίδα και το μεγάλωμα του παιδιού γιατί δεν έχεις αυτό το Τατς, αυτό το μαγικό φίλτρο... τουλάχιστον έτσι πιστεύεται και είναι γενικότερα αποδεκτό στην κοινωνία μας. <br />Όπως και να ‘χει, από τότε ξεκινάει και η γενικότερη απαξίωση μου ως άτομο, με άσχημα λόγια, με εξευτελισμό και με συνεχή ψυχολογική βία, «είσαι άχρηστος, δεν ξέρεις τίποτα, είσαι άσχετος, είσαι γελοίος, είσαι μαλάκας» κλπ., βέβαια στην αρχή το είχα πιστέψει ότι ήμουν όλα αυτά γιατί έλεγα, αφού μου τα λέει η γυναίκα μου που με αγαπάει...και μου τα λέει και τόσο συχνά μάλλον έτσι θα είναι.<br /> Όμως όλη αυτή η απαξίωση δεν ταιριάζει σε κάποιον που και πάνες άλλαζε, και το βράδυ σηκωνόταν, και μπάνιο το παιδί έκανε, και 600 βήματα πάνω κάτω με το παιδί στην αγκαλιά του για να κοιμηθεί το παιδί που “είχε παλινδρόμηση” έκανε, και στη δουλειά πήγαινε, και στο σούπερ μάρκετ αυτός πήγαινε, και για τους λογαριασμούς αυτός στηνόταν στις ουρές, και δουλειές στο σπίτι έκανε και θυμόταν να φέρει και κάνα λουλουδάκι στη γυναίκα του, και, και, και....<br />Πολλές φορές από τότε αναρωτήθηκα τι άλλο θα μπορούσα να είχα κάνει τότε για να είναι καλύτερα τα πράγματα και να μην με λέει η γυναίκα μου άχρηστο.<br /><br />Τα επόμενα χρόνια πέρασαν περίπου με τον ίδιο τρόπο, τέλειωσαν και οι δικαιολογίες περί ορμονών, ήμασταν πια όχι άπειροι γονείς, παρόλα αυτά η απαξίωση συνεχίστηκε. <br />Πέραν μερικών αναλαμπών ευτυχίας, που μάλλον πήγαζε από την αγάπη μας για το παιδί, η σχέση μας κλονίστηκε ανεπανόρθωτα, σε πολλές συζητήσεις που κάναμε με την γυναίκα μου, ένιωθα την ανάγκη να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου και έλεγα, «αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση θα αναγκαστούμε εκ τον πραγμάτων να χωρίσουμε» ή της έλεγα «αν χαθεί το ζευγάρι ο γάμος μας δεν θα έχει αξία, μόνο στα χαρτιά...», η συνήθης απάντηση της ήταν «να φύγεις απ’ το σπίτι μου» ή «να βγάλουμε διαζύγιο, να πάρεις τον δικηγόρο σου», πραγματικά δεν θυμάμαι ποτέ να άκουσα κάτι του τύπου «ναι ρε μωρό μου έχεις δίκιο, το ίδιο νιώθω κι εγώ, κάτι πρέπει να κάνουμε για να γίνουμε ξανά ζευγάρι». <br /><br />Τον τελευταίο χρόνο πριν πάρω την απόφαση να χωρίσω τα πράγματα γίνανε ακόμη χειρότερα, προσπάθησα να αλλάξω το κλίμα άλλα χωρίς τύχη, δεν μπορώ να μπω σε πολλές λεπτομέρειες αλλά συνεχίστηκε η απαξίωση στο άτομο μου και πήρε και προαγωγή, έγινε απαξίωση του πατέρα. <br />Μπροστά στο παιδί μου, ο άσχημος τρόπος, τα άσχημα λόγια, οι βλοσυρές ματιές και πολλά ακόμα, ήταν αυτό που έβλεπε άκουγε και ένιωθε το παιδί μου μέσα στο σπίτι από την μεριά της μαμάς προς τον μπαμπά. <br />Όταν άρχισα να βλέπω πως και εγώ φερόμουνα άσχημα στην μαμά μπροστά στο παιδί ένιωσα έντονα την ανάγκη να το προστατεύσω και παραδόθηκα, έπαψα να απαντώ στις προκλήσεις, στα άσχημα λόγια και τις απειλές, απλά παραδόθηκα. Ποτέ αυτού του είδους η ψυχολογική βία δεν ασκήθηκε απ’ ευθείας στο παιδί, ούτε κανενός άλλου είδους βία, απλά άρχισε η απαξίωση και η ασχήμια να μεταφέρεται έμμεσα και στο κοριτσάκι μας...και αυτό δεν το άντεχα. <br />Ρωτούσα την γυναίκα μου «τι σου φταίει;» και μου απαντούσε «εσύ μου φταις;», εγώ είχα γίνει για εκείνη ένα βάρος, ένας άγνωστος, μετά από μια δεκαετία μαζί...εγώ ήμουν αυτός που έφταιγε....για όλα.<br /><br />Επειδή σίγουρα θα περάσει από το μυαλό του καθενός, ότι είχα γκόμενα και το είχε καταλάβει η γυναίκα μου γι ‘αυτό μου φερόταν έτσι, θέλω απλά να πω πως δεν είχα ποτέ εξωσυζυγική σχέση...και ακόμη και τώρα που γράφω ετούτες εδώ τις σκέψεις μου εξακολουθώ να είμαι μόνος.<br /><br />Το να χωρίσω ήταν το δυσκολότερο πράγμα που έκανα ποτέ στην ζωή μου.<br />Το χειρότερο είναι η έλλειψη του παιδιού, το χαμόγελο της, τα αστεία μας σε καθημερινή βάση, η αγάπη στα μάτια της κόρης μου κάθε φορά που την έβαζα για ύπνο για τον πατέρα της...αυτόν που κατά άλλους δεν έχει μαγικά φίλτρα, άλλα έχει κι αυτός καρδιά.<br /><br />Μετά από το χωρισμό πρέπει να ξανά εφεύρεις τα πάντα, αλλά συνήθως βλέπεις μόνο τα ερείπια και το κενό. <br />Μπαίνεις σε έναν κυκεώνα αρνητικών σκέψεων που δεν οδηγούνται από την λογική, αλλά από το συναίσθημα. Δυο αντικρουόμενα συναισθήματα το ένα της απόλυτης θλίψης και το άλλο μια διαφαινόμενη αισιοδοξία καθώς μια μέρα περνά και έρχεται η επόμενη. <br /><br />Ελπίζω πως με τον καιρό θα ξανά αποκτήσω τον αυτοσεβασμό μου, θα πάψω να κατηγορώ τον εαυτό μου και θα δω με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον. Ήδη τα πρώτα αποτελέσματα της απόφασης μου έχουν αρχίσει και γίνονται εμφανή, οι τσακωμοί με την πρώην γυναίκα μου σταμάτησαν και η κορούλα μου είναι ευτυχισμένη όταν περνάμε έστω και λίγο άλλα ποιοτικό χρόνο μαζί. <br />Νοίκιασα ένα σπίτι, μικρό άλλα έχει και δεύτερο δωμάτιο που το έφτιαξα για την εκείνη. <br />Κοιμήθηκε και στο σπίτι μου δυο βράδια, περάσαμε τα πρωινά μας γελώντας και παίζοντας και για πρώτη φορά ένιωσα ότι έχω πολλά και αξιόλογα πράγματα να δείξω στο παιδί μου, μια άλλη οπτική χωρίς ψυχαναγκασμούς και υπερβολές, μια βόλτα στο πάρκο χέρι, χέρι ακούγοντας το θρόϊσμα των φύλλων...όμορφα και απλά Αυτό με κάνει για πρώτη φορά ύστερα από καιρό να σκέφτομαι και να ελπίζω ότι τα πράγματα θα πάνε καλά...για όλους.<br /><br />Τι θα κάνω σε τούτο το Ιστολόγιο; <br /><br />Θα προσπαθήσω με άρθρα και πληροφορίες να βοηθήσω κι άλλους σαν κι εμένα, με όποιον τρόπο μπορώ, να τους βοηθήσω να αποφύγουν τα δικά μου λάθη, είτε είναι ακόμη παντρεμένοι είτε χωρισμένοι.<br /><br />Άλλά πάνω από όλα θα γράφω γι ‘αυτά που αισθάνομαι κάθε μέρα που περνά και θα μιλάω για μένα και την κόρη μου... σε αυτή τη νέα ζωή.<br /><br />- ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ:<br /><br />Στην Κόρη μου :)<br /><br />Και σε όλους τους μπαμπάδες και τα παιδιά τους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7014986396563245918-6466524307553804274?l=julianuseye.blogspot.com' alt='' /></div>Julianhttp://www.blogger.com/profile/02213304352246677137noreply@blogger.com0